Na wojennej stopie. Zmiany we francuskiej strategii bezpieczeństwa po rosyjskiej agresji na Ukrainę
Autor: Ośrodek Studiów Wschodnich
Data publikacji: 14/01/2026
Tematyka: Bezpieczeństwo i obronność | Polityka | Sprawy zagraniczne | Unia Europejska | Wojna na Ukrainie
Link źródłowy: kliknij tutaj
Informacja prasowa: kliknij tutaj
Skopiuj link do raportu
Streszczenie
Streszczenie
Publikacja „Na wojennej stopie” analizuje ewolucję francuskiej polityki bezpieczeństwa po agresji Rosji na Ukrainę. Od lat 90. Francja systematycznie dostosowywała swoje strategie do zmieniającej się sytuacji geopolitycznej, począwszy od redefinicji roli sił zbrojnych po zimnej wojnie (LB94), poprzez kolejne białe księgi i przeglądy strategiczne aż po najnowsze dokumenty z 2022 i 2025 roku (RNS22, RNS25). Rosja stopniowo zyskała statut głównego zagrożenia dla europejskiego bezpieczeństwa, co znalazło wyraz w rosnącym nacisku na obronę zbiorową i modernizację sił zbrojnych.
Pełnoskalowa inwazja w 2022 roku była punktem zwrotnym, przyspieszając reformy, zwiększenie wydatków wojskowych oraz wzmocnienie współpracy NATO–UE z naciskiem na europejską autonomię strategiczną. RNS25 podkreśla możliwość wysokointensywnego konfliktu z Rosją przed 2030 rokiem, wskazując jednocześnie na konieczność zabezpieczania interesów również poza Europą, szczególnie w regionie Indo-Pacyfiku.
Francja, wyróżniająca się zdolnością do ekspedycyjnych operacji, utrzymuje silne zaangażowanie w sojusz północnoatlantycki, równocześnie pracując nad wzmocnieniem europejskiego filaru obronnego. Strategia uwzględnia także zagrożenia hybrydowe, cybernetyczne i destabilizację międzynarodową, sygnalizując potrzebę modernizacji przemysłu obronnego i budowy odporności społecznej oraz technologicznej. Dokumenty strategiczne wskazują na zmianę stanowiska Francji wobec Rosji – od partnerstwa do postrzegania jej jako agresora i kluczowego zagrożenia militarnego.
Wnioski
Wnioski
1. Francja dokonała istotnej ewolucji swojej polityki bezpieczeństwa, przesuwając akcent z operacji ekspedycyjnych i misji zagranicznych na potrzebę przygotowania do konfliktów wysokiej intensywności na obszarze Europy, co wymaga modernizacji sił zbrojnych, zwiększonych wydatków wojskowych oraz rozwoju zdolności w zakresie cyberobrony i przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym.
2. Pomimo historycznego dystansu wobec struktur NATO, Francja wzmacnia swoją rolę w sojuszu, szczególnie koncentrując się na budowie silnego „europejskiego filaru” NATO, co wyraża się m.in. w zacieśnianiu współpracy wojskowej z krajami takimi jak Wielka Brytania, Niemcy oraz państwa wschodniej flanki, a także wspieraniu integracji obronnej Unii Europejskiej.
3. Wobec agresywnej polityki Rosji i jej działań militarnych na Ukrainie, Francja zmieniła swoje podejście z próby dialogu i budowy nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa na stanowisko jasnego uznania Rosji za państwo rewizjonistyczne i źródło bezpośrednich zagrożeń militarno-hybrydowych, co wymusza wzmacnianie odstraszania, w tym nuklearnego, oraz rozwijanie zdolności obronnych.
4. Francuska strategia bezpieczeństwa podkreśla konieczność zwiększania odporności państwa i społeczeństwa na zagrożenia o charakterze hybrydowym, w tym ataki cybernetyczne oraz działania dezinformacyjne, co wymaga integracji działań wojskowych z elementami bezpieczeństwa wewnętrznego i innowacji technologicznych.
5. Proces kształtowania nowej polityki bezpieczeństwa francuskiego jest modyfikowany przez czynniki polityczne wewnętrzne, takie jak zmienne poparcie społeczne dla prezydenta oraz rosnące wpływy partii sceptycznych wobec NATO i Unii Europejskiej, co może komplikować i opóźniać realizację planowanych reform i zwiększanie nakładów na obronę.
6. Francja kontynuuje rozwijanie swojej obecności wojskowej na terenach zamorskich oraz wzmacnia partnerstwa globalne, szczególnie na obszarze Indo-Pacyfiku, co świadczy o utrzymaniu ambicji jako mocarstwa o globalnym zasięgu, zdolnego do projekcji siły i stabilizowania ważnych regionów strategicznych.
Główne rekomendacje
Główne rekomendacje
1. Należy konsekwentnie wzmacniać współpracę strategiczną pomiędzy NATO a Unią Europejską, dążąc do zacieśnienia integracji zdolności obronnych oraz podniesienia efektywności mechanizmów obrony zbiorowej, ze szczególnym uwzględnieniem europejskiego filaru Sojuszu.
2. Konieczne jest kontynuowanie i przyspieszenie modernizacji francuskich sił zbrojnych, z naciskiem na rozwój zdolności do prowadzenia konfliktów wysokiej intensywności, w tym w obszarach cybernetycznym, hybrydowym i informacyjnym, zapewniając jednocześnie interoperacyjność w ramach NATO i koalicji sojuszniczych.
3. W celu przeciwdziałania rosnącym zagrożeniom hybrydowym i cybernetycznym ze strony Rosji oraz innych państw rewizjonistycznych, należy rozwijać odporność społeczną, ekonomiczną oraz infrastrukturalną, jednocześnie inwestując w strategie obrony przed dezinformacją i sabotażem.
4. Wobec narastających wyzwań geopolitycznych w regionie Indo-Pacyfiku, istotne jest zintensyfikowanie współpracy strategicznej z partnerami regionalnymi, takimi jak Indie, Australia, Japonia oraz państwa ASEAN, z uwzględnieniem projektowania zdolności do efektywnej projekcji siły i zapewnienia stabilności szlaków morskich.
5. Należy wspierać rozwój europejskiego przemysłu zbrojeniowego poprzez promowanie koncentracji na najbardziej innowacyjnych i konkurencyjnych podmiotach, co pozwoli na zwiększenie autonomii strategicznej oraz gwarantuje długoterminową zdolność do produkcji zaawansowanego sprzętu wojskowego.
6. W kontekście dynamicznego pogorszenia stosunków z Rosją, wskazane jest podtrzymywanie jednocześnie gotowości do dialogu dyplomatycznego w celu stabilizacji sytuacji oraz przeciwdziałania eskalacji konfliktów, przy jednoczesnym wzmacnianiu pozycji Francji jako wiarygodnego i odpowiedzialnego sojusznika w NATO i UE.