Centralna e-Rejestracja: nie idziemy we właściwym kierunku

Streszczenie

Raport odnosi się do projektu centralnej e-Rejestracji (CeR) w Polsce, wskazując na jego obecne ograniczenia i potrzebę istotnej transformacji. Choć system ma ułatwić pacjentom dostęp do usług medycznych poprzez scentralizowaną rezerwację, obecna jego forma skupia się jedynie na pojedynczych wizytach, nie uwzględniając kompleksowego procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Tymczasem leczenie to sekwencja powiązanych działań, której efektywność zależy od harmonijnego planowania i koordynacji. Autorzy podkreślają konieczność zmiany perspektywy z pojedynczego zdarzenia na cały proces leczenia, co wymaga opracowania schematów diagnostyczno-terapeutycznych, integracji CeR z istniejącymi systemami zarządzania oraz etapowego, pilotażowego wdrożenia w wybranych obszarach medycznych. System powinien wspierać zarówno pacjentów, oferując możliwość skoordynowanego i dostosowanego do ich potrzeb planowania leczenia, jak i świadczeniodawców, umożliwiając efektywne zarządzanie zasobami personelu i infrastruktury. W ten sposób można zoptymalizować wykorzystanie środków publicznych oraz podnieść jakość opieki zdrowotnej. Proces rozwoju CeR winien przebiegać iteracyjnie i być legitymizowany na kolejnych etapach wdrożeniowych. Autorzy zachęcają do wykorzystywania dostępnych danych oraz globalnych doświadczeń w zarządzaniu procesami medycznymi, by CeR stała się narzędziem systemowej zmiany, a nie jedynie cyfrowym odpowiednikiem tradycyjnego rezerwowania wizyt.

Wnioski

1. Obecny model centralnej e-rejestracji (CeR) jest zbyt wąsko skoncentrowany na pojedynczych rezerwacjach wizyt i nie odpowiada na potrzeby całościowego zarządzania procesem diagnostyczno-terapeutycznym, co ogranicza efektywność leczenia i komfort pacjentów.

2. Integracja CeR z istniejącymi systemami zarządzania medycznego oraz rozwój schematów diagnostyczno-terapeutycznych oparte na danych statystycznych i rekomendacjach klinicznych są kluczowe dla stworzenia narzędzia umożliwiającego kompleksowe planowanie i koordynację procesu leczenia.

3. Skuteczna koordynacja i optymalizacja zasobów medycznych wymaga odejścia od silosowego zarządzania pojedynczymi usługami na rzecz systemowego podejścia uwzględniającego wzajemne zależności pomiędzy różnymi etapami diagnostyki i terapii oraz różnymi jednostkami świadczącymi usługi.

4. Rozwój centralnej e-rejestracji powinien uwzględniać wieloetapowy, iteracyjny proces wdrożeniowy z pilotowymi testami w wybranych obszarach terapeutycznych, co pozwoli na adaptację narzędzia do realnych potrzeb pacjentów, świadczeniodawców i systemu oraz umożliwi legitymizację dalszych działań finansowych i politycznych.

5. Poprawa doświadczenia pacjenta wymaga wdrożenia rozwiązań, które umożliwią jednolite, skoordynowane zarządzanie całym cyklem terapii, minimalizujące niepotrzebne wizyty i podróże, a w efekcie zmniejszające stres i ryzyko rezygnacji z leczenia.

6. Wykorzystanie dostępnych na poziomie państwa danych, takich jak mapy potrzeb zdrowotnych i baza informacji medycznej, jest niezbędne do opracowania narzędzi przewidujących kolejne kroki postępowania leczniczego, co przyczyni się do bardziej efektywnego i zrównoważonego zarządzania publicznymi środkami finansowymi w ochronie zdrowia.

Główne rekomendacje

1. Wdrożyć kompleksowe schematy diagnostyczno-terapeutyczne, które staną się fundamentem planowania i koordynacji całego procesu leczenia, uwzględniając zautomatyzowaną sekwencję wizyt i badań opartą na aktualnych rekomendacjach klinicznych oraz statystyce medycznej.

2. Zintegrować system centralnej e-rejestracji (CeR) z istniejącymi systemami zarządzania placówek medycznych, aby umożliwić ex-ante rezerwację zasobów oraz synchronizację procesów pomiędzy różnymi jednostkami systemu ochrony zdrowia, co pozwoli na optymalizację wykorzystania personelu i infrastruktury.

3. Przeprowadzić pilotażowe wdrożenia CeR w wybranych obszarach terapeutycznych, takich jak ambulatoryjna opieka ortopedyczna, kardiologiczna czy urologiczna, celem zweryfikowania założeń projektowych, identyfikacji potencjalnych problemów oraz zebrania opinii pacjentów i świadczeniodawców przed rozszerzeniem systemu na skalę krajową.

4. Skoncentrować działania na transformacji procesów leczniczych poprzez zmianę perspektywy z pojedynczych zdarzeń medycznych na całościowy proces diagnostyczno-terapeutyczny, co pozwoli na realne wsparcie pacjentów w organizacji leczenia i minimalizację zbędnych wizyt oraz podróży.

5. Wykorzystać dostępne dane pochodzące z map potrzeb zdrowotnych, Narodowego Funduszu Zdrowia oraz krajowej bazy systemu informacji medycznej do pełnego zrozumienia i przewidywania kolejnych kroków leczenia, co umożliwi lepsze planowanie zasobów i procesów na poziomie systemowym.

6. Zapewnić iteracyjny rozwój i legitymizację rozwiązania poprzez etapowe wdrażanie, monitorowanie efektywności i dostosowywanie systemu, co pozwoli na budowanie zaufania, uzasadnienie polityczne i finansowe kolejnych inwestycji oraz poszerzanie wsparcia interesariuszy.