Popyt na pracę w 2025 r.
Autor: Główny Urząd Statystyczny
Data publikacji: 03/06/2026
Tematyka: Ekonomia | Gospodarka i rynek pracy | Statystyki
Link źródłowy: kliknij tutaj
Informacja prasowa: kliknij tutaj
Skopiuj link do raportu
Streszczenie
Streszczenie
W 2025 roku w Polsce przeciętna liczba obsadzonych miejsc pracy wyniosła około 12,1 mln, notując spadek o 1,5% w porównaniu z rokiem poprzednim. Większość stanowisk (72,7%) znajdowała się w sektorze prywatnym, a dominującą grupą wielkościową były podmioty zatrudniające co najmniej 50 osób (62,0%). Wśród zawodów największy udział miały stanowiska specjalistów, stanowiące niemal 26% ogółu.
Liczba nowo utworzonych miejsc pracy wyniosła 402,7 tys., co oznacza spadek o 13,4% rok do roku. Zdecydowana większość powstałych stanowisk (88,0%) przypadała na sektor prywatny, a dominowały przedsiębiorstwa zatrudniające do 9 osób (42,1%). Miejsca pracy w większych podmiotach (50+) stanowiły prawie 30% nowych etatów. Jednocześnie w 2025 roku utrzymano niższą niż w poprzednim roku liczbę miejsc pracy zlikwidowanych – 236,6 tys., co jest spadkiem o 8,6%. Najwięcej miejsc usunięto w sektorze prywatnym (91,5%) oraz w firmach do 9 pracowników (41,0%). Największe redukcje zanotowano w sektorze przemysłowym, choć liczba usuniętych stanowisk w tej branży zmniejszyła się o ponad 21%.
Mimo spadków, liczba nowo utworzonych miejsc przewyższała zlikwidowane, w stosunku 1,7 do 1, co skutkowało dodatnim saldem zatrudnienia na poziomie około 166 tys. miejsc. Najwięcej ruchów na rynku pracy odnotowano w sektorze przemysłu. Wyniki te dostarczają cennych informacji na temat struktury rynku pracy oraz wskazują na jego umiarkowaną stabilizację po dynamicznych zmianach wcześniejszych lat.
Wnioski
Wnioski
1. W 2025 roku w Polsce odnotowano spadek zarówno liczby obsadzonych miejsc pracy, jak i wolnych miejsc pracy w porównaniu z rokiem poprzednim, co wskazuje na możliwe zmiany w dynamice rynku pracy oraz zmniejszone zapotrzebowanie na nowe zatrudnienia.
2. Pomimo ogólnego spadku liczby miejsc pracy nowo utworzonych oraz zlikwidowanych, utrzymuje się przewaga miejsc nowo powstałych nad zlikwidowanymi, co jest pozytywnym sygnałem dla rozwoju gospodarki, niemniej jednak relacja ta zmniejszyła się do poziomu 1,7 nowo utworzonych miejsc na jedno zlikwidowane, co sugeruje ostrożność w ocenie sytuacji.
3. Największą aktywność w tworzeniu i likwidacji miejsc pracy odnotowano w sektorze przemysłowym, który pozostaje kluczowym segmentem zatrudnienia, wykazując jednocześnie tendencję do koncentracji miejsc pracy w podmiotach zatrudniających 50 i więcej osób.
4. Podmioty gospodarki narodowej sektora prywatnego dominują w tworzeniu nowych miejsc pracy, odpowiedzialne za 88% nowo utworzonych zatrudnień, co podkreśla rolę sektora prywatnego jako głównego motora generującego popyt na pracę.
5. Struktura wielkościowa przedsiębiorstw wykazuje, że największy udział w nowo tworzonych miejscach pracy mają mikroprzedsiębiorstwa zatrudniające do 9 osób (42,1%), co wskazuje na istotną rolę małych firm w procesie wzrostu zatrudnienia.
6. Wskaźnik wolnych miejsc pracy wynoszący średnio 0,77 na 100 miejsc (zarówno wolnych, jak i obsadzonych) odzwierciedla umiarkowany poziom podaży nieobsadzonych stanowisk, co może świadczyć o względnej stabilności rynku pracy oraz umiarkowanym poziomie jego elastyczności w zakresie poszukiwania i zajmowania wolnych miejsc.
Główne rekomendacje
Główne rekomendacje
1. W celu przeciwdziałania spadkowi liczby obsadzonych miejsc pracy konieczne jest wsparcie sektora prywatnego, zwłaszcza mikro i małych przedsiębiorstw, poprzez programy aktywizacji zatrudnienia oraz uproszczenie procedur zatrudniania.
2. Należy zwiększyć inwestycje w rozwój kwalifikacji zawodowych specjalistów, zważywszy na ich dominujący udział w strukturze zatrudnienia, aby skutecznie odpowiadać na zmieniające się wymagania rynku pracy.
3. Wobec zauważalnego zmniejszenia liczby nowo utworzonych miejsc pracy oraz relatywnie wysokiej liczby miejsc pracy likwidowanych w przemyśle, wskazane jest wdrożenie działań stymulujących innowacje i modernizację sektora przemysłowego, co może wpłynąć na wzrost zatrudnienia w tej branży.
4. Konieczne jest pozyskiwanie i upowszechnianie szczegółowych danych dotyczących podaży i popytu pracy w różnych klasach wielkości podmiotów gospodarczych, aby dostosować politykę rynku pracy do specyfiki funkcjonowania zarówno dużych przedsiębiorstw, jak i mikrofirm.
5. Wprowadzenie kompleksowych programów aktywizujących rynek pracy poprzez wspieranie tworzenia nowych miejsc pracy w sektorze usług, zwłaszcza w obszarach handlu i gastronomii, gdzie obserwuje się istotny udział zatrudnienia oraz potencjał wzrostu.
6. Zwiększenie współpracy pomiędzy instytucjami edukacyjnymi, rynkiem pracy i przedsiębiorstwami pozwoli na lepsze dopasowanie oferty kształcenia do faktycznych potrzeb gospodarki, co jest kluczowe dla zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów ludzkich.